(  در زندگي خياباني ام مي چرخم )

      نزديكم مي شوي

      خاطره مي شوم

      از ياد نبرده اي !

     جاده كوتاه نمي آيد

    كنار خودم مي ايستم

     هنوز از من نگذ شته اي

      نزديكتر دور مي روم

    خيابان از شمارش افتاده است

   مي چرخم در زندگي خياباني ام

      كنار درختان برهنه

       كه قبري ندارم

      تا وصيت مي كنم

      منتظرم !

          با دو قاب خالي چشمانم حتي !

                                                                         حميد رضا اكبري شروه –اهواز -1387

 ----------------------------------------------------------------------------------------

نوشته ليلا كردبچه

-----------------------

شروه ؛ خالق غافلگيري هاي شاعرانه
حميدرضا اكبري ( شروه ) شاعري است با ويژگيهاي خاص كه مي تواند شعرش را به راحتي متمايز از شعر ديگران كند .
تسلطي كه شروه بر نحو و زبان ، مضمون و ساختار شعرش دارد به گونه اي مؤيد اين معناست كه « عصر هنرمندان بي سواد به پايان رسيده است » . به واقع نمي توان براي مردم شعر گفت و نسبت به فرهنگ آنان بي توجه بود ، نمي توان به زبان مادري مردم شعر گفت و قواعد زبان آنان را زير پا گذاشت و به ظرافت هاي زبان توجه نداشت .
توجه شروه به فرهنگ و تاريخ و زبان در شعر نيز ستودني است و به راستي يكي از لوازم ماندگاري شعر اين است كه بتواند گوشه اي از فرهنگ و تاريخ سرزميني را حفظ كند ، همانطور كه از خلال غزليات حافظ مي توان به نظام اجتماعي و سياسي شيراز قرن هشت پي برد .
شروه خالق غافلگيري هاي شاعرانه است . او با تبحر و قدرتي مثال زدني شعر را به گونه اي آغاز مي كند كه كنجكاوي ذهن مخاطب را بر مي انگيزد و در سطرهاي بعدي به راحتي مي تواند ذهن مخاطب را براي مواجهه با خبري مهم و اتفاقي شاعرانه كه معمولا در سطرهاي پاياني شعر اتفاق مي افتد آماده كند .
همين امر ؛ يعني غافلگيري ذهنِ مخاطب در پايان شعر – كه ويژگي اغلب شعرهاي شروه است – دليلي محكم براي ساختمند بودن اشعار او ايجاد مي كند . شعرهاي او عموما داراي ساختاري منسجم و فرمي يكدست و هموارند و مخاطب را آهسته آهسته به سطر پاياني شعر مي برند ؛ جايي كه مخاطب انتظار دارد در آن با اتفاقي شاعرانه روبرو شود

------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------

صبح ها
پشت پرده بندري است
كه حافظة مرغهاي درياييش
با كشتي هاي زيادي به گل نشسته است
ظهرها دشتي است
كه بوي شيهة ماديانهاش
با علف تازه مي آميزد
عصرها جنگلي ،
كه بارانهايش را بارها قدم زده ام

شبها ولي
پشت پنجره ام كوچة دلتنگي است
كه ته مانده هاي روز را
ميان صداي گربه ها قسمت مي كند


پرده را پس نمي زنم ،
فكر مي كنم فردا
با صداي مرغهاي دريايي بيدار مي شوم
يا سوت كشتيها .
---------------------------------------------------------------------------------------

                              ( اولین انسان را وحشی می بینم )

نعش ام افتاده

نفس گیر می شود

سر بالایی این خواب بریده

بوی تمامی این ساعت

اولین انسان را وحشی می کند

خواب هم

از من بیرون نمی زند

پخش می شوم در گلوی آهکی !

امشب کسی ته مانده های مرا جمع می کند ؟

                                              ( دستم در کوچه مانده )

دومين دوسالانه بين‌المللي شعر صلح
دومين دوسالانه بين‌المللي شعر صلح 26 ارديبهشت سال آينده برگزار مي‌شود.
دبيرخانه اين دوسالانه از شاعرانِ صلح در سراسر جهان دعوت كرده است با ارسال حداكثر 3 شعر در ستايش صلح، به زبان مادري همراه با ترجمه انگليسي، در اين جشنواره شركت كنند.
آثار ارسالي حتما بايد تايپ شده باشد و زندگي‌نامه كوتاه (4 سطر) همراه عكس، شماره تلفن و آدرس محل سكونت نيز ضميمه آن باشد.
از ميان آثار رسيده چند شعر انتخاب و طي مراسمي از برگزيدگان تجليل و لوح سپاس و تنديس جشنواره اهدا خواهد شد. اشعار در كتاب نفيسي به چاپ خواهد رسيد.
مهلت ارسال آثار: تا 24 مرداد
نشانی اينترنتي: www.ppf.ir

چهار بطری ِ اِس اُ اِس ِ (sos) گِلی از تو
چهار سال نشستن «در انتظار گودو»

به آب دادن یک مشت حرف بی‌هیجان
ادامه دادن با آدم بدون زبان

میان این همه خشکی، دو تا جزیره شدن
به چند بطری خالی مدام خیره شدن

زنی که در بغلت بودم و حواسم نیست
به شکل هیچ کسی را که می‌شناسم نیست

شبیه رابطه‌ای نصفه خسته‌ام، سردم
بدون تو به کدامین شروع برگردم؟!

میان ما خزه و گوش ماهی و تشتک
و بی‌اهمیّتی ِ دو قایق کوچک

چهار سال فقط پشت دوربین هستم
مدام دست تکان می‌دهم، ببین! هستم!

و دست‌های بلندی برای چنگ زدن ↓
به مردِ/ غار نشین ِ سر ِ تو زنگ زدن

[اُ ما اُ را اُ هُ ما با اُ ما هُ با ها را]
[در این زبان تو بلد نیستی هجاها را!]

سکوت گیجی در ارتباط یک نفره
مدام دور سرم چرخش دو تا حشره

صدای قطع شده توی موج‌های بلند
شب ِ به تنهایی گریه زیرِ یک پشه بند

چهار بطری ِ اِس اُ اِس ِ (sos) از تو زیر لحاف
و حرکت ِ دو جزیره به سمت چند شکاف

و توی خواب ِ... ته ِ چشم‌ها سفید شدن
[کنار هم وسط آب ناپدید شدن]

فاطمه اختصاری

شما می توانید جهت ارسال آثار خود به دبیرخانه ی دائمی جایزه ی ادبی ایران

 از طریق آدرس پست الکترونیک:   

Email : info@jayezeyeadabi.com   

یا آدرس پستی :

 ایران –  مشهد -  خیابان سناباد – ارم شمالی یک – پلاک 42  کد پستی 9183936799 

ارسال نمایید

 تلفن دبیرخانه  : 8452176  511  98+

آثار خود را ارسال نمایید  .                                                                     

                                      (  همیشه فکرش روی چار انگشتم راه می رود )

باید چرخیده باشم

دستم کوتاه

شعر می ریزد

کوتاه از پشت پنجره

دست تکان می دهم

همیشه فکرش روی چهار انگشتم راه می رود

اینگونه که برم می دارند

تعریف می شویم

 کنج نگاهی که عکس شده ام

اینجاه تنهایی در آستینم تنیده

باید بچرخم

ودفم درک نمی شود

از این همه حرف

روی تاخت سرعت می گیرم

جاده هم کوتاه می شود ........

                                        حمید رضا اکبری شروه –اهواز 1387

شوشان: در تمام دنیا شهرداری ها از چار چوب خدماتی خود پا پیش نهاده اند و برای ارتقاع رشد فرهنگی کار می کنند .چراکه با گسترش فرهنگ حس شهروندی نیز تقویت شده و مردم حس مشارکتی بیشتری نسبت به کارها خواهند داشت .ودر این خصوص نقش شهرداری بسیار مهم جلوه گری می کند .